h1

Η γιορτή των παιδιών του ήλιου (κυριολεκτικά)!

Δεκέμβριος 24, 2007

Δεν θέλω να σας στενοχωρήσω, αλλά όσοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με «κατάνυξη» -χριστιανική- μάλλον δεν γνωρίζουν ότι, στην πράξη, αυτό που γιορτάζουν είναι η πιο παλιά από τις θεότητες της ανθρωπότητας: ο ζωοδότης Ήλιος, που, με διάφορες μορφές και ονομασίες, λατρεύεται από τον άνθρωπο εδώ και τουλάχιστον 50 αιώνες.

Στην πράξη, αυτό που γιορτάζεται σ’ αυτά τα 5.000 χρόνια κοντά στο τέλος του έτους είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Δεκεμβρίου), η τελευταία «μεγάλη νύχτα» της χρονιάς στο Βόρειο Ημισφαίριο, η μέρα κατά την οποία ο ήλιος σταματά την «πτώση» του και, από την επομένη, αρχίζει να ανατέλλει από ένα ολοένα και ψηλότερο σημείο στον ουρανό.

Από τις 21 Δεκεμβρίου και μετά, έως το θερινό ηλιοστάσιο του Ιουνίου, η μέρα αρχίζει και μεγαλώνει, κερδίζει τη μάχη απέναντι στο σκοτάδι και γι’ αυτό όλοι οι λαοί του κόσμου είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν.

Οι Σουμέριοι (που μετάγγισαν τη θρησκευτική μυθολογία τους, πρακτικώς σε όλους τους λαούς του κόσμου) είχαν ως θεό του ήλιου τον ΣαμάςΟύτου) και ως δευτερεύουσα θεότητα τον Μαρντούκ. Σύμβολό του ήταν ένας κύκλος που χωριζόταν εσωτερικά σε τέσσερα τεταρτημόρια από τέσσερις χοντρές ακτίνες σε σχήμα σταυρού (αν αυτό σας λέει κάτι) και, ενίοτε, τέσσερις πιο λεπτές. (Οι Μακεδόνες, καθώς ξέρετε, την προχώρησαν κι άλλο τη διαίρεση αυτή…)

Οι Βαβυλώνιοι (που η θρησκεία τους αποτέλεσε τη βάση της Αιγυπτιακής) λάτρευαν επίσης τον Σαμάς, αλλά με το όνομα Βάαλ και το ίδιο σύμβολο, που κοσμεί σήμερα τα πιο ιερά από τα ιερά αντικείμενα του σύμβολα του παπικού Καθολικισμού.
Οι Αιγύπτιοι λάτρευαν τον Ρα.
Οι Εβραίοι, που η θρησκευτική μυθολογία τους είναι πλήρης αντιγραφή της αιγυπτιακής, είχαν τον προφήτη Ελιζάχ (Ηλία) που ταξίδεψε στους ουρανούς μ’ ένα πύρινο άρμα.
Το ίδιο που οδηγούσε ο αρχαιοελληνικός Φαέθων (λεπτομέρεια: «Phaeton» είναι το πολυτελές μοντέλο της Φολκσβάγκεν που έχει για υπηρεσιακή λιμουζίνα ο –πολύ ψαγμένος- αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και δεν πρέπει να κυκλοφορεί δεύτερο στην Ελλάδα, ούτε περισσότερα από 50-100 σ’ ολόκληρο τον κόσμο, συνολικά).
Εμείς οι Έλληνες είχαμε για κύρια θεότητα του ήλιου και τον Απόλλωνα και ο «Μέγας» Κωνσταντίνος λάτρευε τον θεό Ήλιο σχεδόν ως το νεκροκρέβατό του (οπότε και είπε να το γυρίσει, καλού κακού).
Οι Ιάπωνες έχουν τον Αματεράσου.
Οι Ινδοί τον Σουρυά, κόκκινο και με τρία μάτια.
Οι Βίκινγκς είχαν τον Σολ ή αλλιώς και Φρέιρ.
Τα γερμανικά φύλα τον Γιούλε (βαρβαρικό για τη λέξη «ήλιος»).
Οι Ρωμαίοι, τον «Ανίκητο Sol», τον Sol Invictus, που ταυτιζόταν με τον Κρόνο (Saturn). Από ‘κει είναι και η ρίζα της λέξης «Σάββατο» (Satur-n-day) και η γιορτή του, τα «Σατουρνάλια» του Δεκεμβρίου (από τις 17 έως τις 24), ήταν η πρώτη παγανιστική γιορτή που οικειοποιήθηκε η πρωτοχριστιανική εκκλησία, βαδίζοντας στα διδάγματα του μέγιστου C.E.O. όλων των εποχών, του πανούργου Σαούλ-Σαύλου-Πάυλου, θεμελιωτή της χριστιανικής εκκλησίας με την εμπορική μορφή που γνωρίζουμε σήμερα –και η οποία δεν απαντάται ούτε ως… βλάσφημη υπόνοια στα λόγια του Ιησού.
Στα ίδια χρόνια με τον καινοφανή για την εποχή Χριστό, η Νότια Ευρώπη και η Μέση Ανατολή είχε επιδοθεί με μανία στη λατρεία του Ζωροαστρικού Μίθρα, που γιόρταζε τα γενέθλιά του στις 25 Δεκεμβρίου –κι αυτή ήταν η δεύτερη γιορτή που οικειοποιήθηκαν τα μεγάλα κεφάλια της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας, έτσι ώστε να εξαπλωθεί με όσο το δυνατόν λιγότερους κραδασμούς η νέα θρησκεία στον τότε γνωστό κόσμο.
Άλλωστε, η μυθολογία της Καινής Διαθήκης, τοποθετεί τη γέννηση του Ιησού στους έξι μήνες μετά το «Πέρασμα», το «Pesach ή Pesah ή Pesakh», το Πάσχα, δηλαδή τον Σεπτέμβριο και η σκηνή της φάτνης και των Μάγων με τα δώρα κ.λπ., διαδραματίζεται εν μέσω κοπαδιών προβάτων που βόσκουν στους γύρω λόφους, πράγμα κομματάκι χλωμό εάν μιλούσαμε για τέλη Δεκέμβρη…
(Σημειωτέον: η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει τίποτε για ζώα που ήταν παρόντα στη γέννηση, αναφέρει απλώς ότι έλαβε χώρα σ’ έναν σταύλο στον οποίο δεν υπήρχε πολύς χώρος και η σκηνή της Γέννησης όπως την ξέρουμε σήμερα αποδίδεται ως σύλληψη στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, τον άγιο «που μιλούσε με τα ζώα» και έζησε τον 13ο αιώνα).
Ωστόσο, η 25η Δεκεμβρίου, μην ξεχνάτε ότι έρχεται ακριβώς εννιά μήνες μετά την 25η Μαρτίου (λίγες μέρες μετά την… Εαρινή Ισημερία -20 ή 21 Μαρτίου- αν σας λέει τίποτε περί παγανιστικών δοξασιών αυτό), οπότε το γλυκό δένει και με τα βαρβαρικά φύλα που λάτρευαν –και πολύ καλά έκαναν- τη Φύση και όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Τέλος, να πούμε κι αυτό: το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου (που άρχισε να στολίζεται από τον 16ο αιώνα και μετά), εισήχθη ως… concept στη χριστιανική θρησκεία από τον «Άγιο» Βονιφάτιο, τον 8ο αιώνα. Ο Άγιος Βονιφάτιος θέλησε έτσι να οικειοποιηθεί (και τα κατάφερε) μια μακρότατη παράδοση πολλών (προ Χριστού) αιώνων των γερμανικών και σκανδιναβικών λαών σχετική με τη «Βελανιδιά του Θορ» (ή «Ντόναρ»), που, σύμφωνα με τον μύθο, στεκόταν αγέρωχη επί χιλιάδες χρόνια έξω από το χωριό Γκάϊσμαρ –σήμερα Φρίτσλαρ της βορείου Έσσης- και κάθε εννιά χρόνια γίνονταν εκεί θυσίες εννιά αρσενικών ζώων (ίσως και ανθρώπων).

Ο ιεραπόστολος Γουίνφριντ, το 723, άρχισε να τσεκουρώνει τη βελανιδιά θέλοντας να υπογραμμίσει το τέλος μιας εποχής. Ένας αέρας, φύσηξε, λέει, τότε και ξερίζωσε το δέντρο, ενώ κανείς κεραυνός από τον Θωρ δεν έπεσε για να τον κάψει. Και αυτό θεωρήθηκε θαύμα και… αλλαγή φρουράς στις δοξασίες. Αλλά για να μην έλθει άσχημα το πράγμα στους εκχριστιανισμένους Φράγκους της περιοχής, ονόμασε «ιερό» ένα έλατο που φύτρωσε λίγο αργότερα στη θέση του αρχαίου δέντρου. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που ξεκινάει, όπως είπαμε, τον 16ο αιώνα, πάντοτε στη Γερμανία –και εμπόριο, πάντα, βεβαίως…

Κι αφού αναφέραμε κάπου και το Πάσχα, ας πούμε, επί τη ευκαιρία και τούτο: οι Εβραίοι γιορτάζουν τη μέρα του «Pesah» τη 14η μέρα του μηνός «Νισάν», (από το σουμεριακό «Νισάγκ» που σημαίνει «πρώτοι καρποί»), ο οποίος είναι ο πρώτος μήνας του εκκλησιαστικού τους ημερολογίου και έβδομος του πολιτικού.
Τη μέρα του «περάσματος», σύμφωνα με τη βιβλική μυθολογία, ο άγγελος του θανάτου πέρασε πάνω από την Αίγυπτο και σκότωσε όλα τα πρωτότοκα αγόρια, σε όλα τα σπίτια που δεν είχαν στην πόρτα τους ένα σημάδι ζωγραφισμένο με αίμα αμνού (ώστε να αποδεικνύεται η πίστη της οικογένειας στον ένα και μοναδικό Γιαχβέ).
Οι σλάβικοι λαοί, που έμαθαν τα της Παλαιάς και Καινής διαθήκης από τη μετάφραση των «Εβδομήκοντα», ονομάζουν επίσης «Πάσχα» την ημέρα της ανάστασης του Ιησού, επειδή ο Μυστικός Δείπνος έγινε στο πλαίσιο του εορτασμού του εβραϊκού Pasah.
Όμως όλοι οι υπόλοιποι χριστιανοί ονομάζουν τη γιορτή Easter (γερμανικά Ostern), από το όνομα της πανάρχαιας παγανιστικής θεάς της «Αυγής» -άρα και της άνοιξης, όταν ξαναγεννιέται η ζωή.
Το πότε θα γιορτάζεται το Πάσχα αποτέλεσε και αποτελεί μέγα ζήτημα για τη χριστιανική εκκλησία επί αιώνες. Οι πρώτοι κανόνες για το πότε πρέπει να πέφτει διευθετήθηκαν στη Σύνοδο της Νίκαιας, το 325, αλλά έγιναν καθολικά αποδεκτοί μόνο το 8ο αιώνα, επί Καρλομάγνου. Ωστόσο, μετά την υιοθέτηση του Γρηγοριανού ημερολογίου από τους Καθολικούς (το 1582) και του Ιουλιανού από τους Ορθόδοξους, η ημερομηνία εορτασμού του, ξανάρχισε να διαφέρει.
Σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτησή του μέσω περίπλοκων υπολογισμών βασισμένων σε σεληνιακούς μήνες
(και η Σελήνη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη θεότητα της ανθρωπότητας εδώ και 5.000 χρόνια επίσης)
και πάντοτε σε σχέση με την Εαρινή Ισημερία, αποδεικνύει επίσης ότι, κατά βάθος, τίποτε δεν έχει αλλάξει εδώ και πενήντα αιώνες και πως ο άνθρωπος παραμένει πάντοτε εκστατικός απέναντι στο θαύμα της φύσης, όποια ονόματα ή ιδιότητες κι αν δώσει στις δοξασίες του προσπαθώντας να την «εξηγήσει».

Με άλλα λόγια: κάντε μια χάρη στον εαυτό σας, αυτές ή οποιεσδήποτε άλλες μέρες θρησκευτικών εορτών και μη βλέπετε το (κατά καιρούς) «δέντρο», αλλά πάντοτε το ΔΑΣΟΣ.
Το δάσος είναι ο άνθρωπος σε σχέση με τα ΠΑΝΤΑ γύρω του: τη Γη και όλα όσα φιλοξενεί επάνω της, τον ήλιο και όλα όσα προσφέρει στην εύθραυστη, υπέρλεπτη βιόσφαιρα, το μυαλό και τους φόβους του και όλους τους τρόπους με τους οποίους προσπαθεί να τους ξορκίσει, στην αγωνιώδη αναζήτησή του να βρει ιδιαίτερο λόγο για την ύπαρξή του στον πλανήτη ή και την ύπαρξή του στο επέκεινα, αφότου το σώμα του θα έχει ανακυκλωθεί από τη Φύση προκειμένου να δώσει ζωή σε άλλα πλάσματα…

Το πιο συγκλονιστικό δίδαγμα της σύγχρονης επιστήμης είναι η παραδοχή ότι η ζωή όπως τη γνωρίζουμε, οφείλει την ύπαρξή της σε στοιχεία (βαρύτερα από το υδρογόνο και το ήλιο) που συντίθενται στο εσωτερικό των άστρων. Καθώς αυτά πεθαίνουν, συχνά με μια μεγαλοπρεπή έκρηξη υπερκαινοφανούς, σκορπίζουν στο Σύμπαν τα θεμελιώδη συστατικά απ’ τα οποία φτιάχνονται οι πλανήτες και, πάνω στους πλανήτες η ζωή και, μέσα από την εξέλιξη της ζωής, η δυνατότητα της σκέψης, η έλλογη ύπαρξη.
Με άλλα λόγια, είμαστε όλοι –κυριολεκτικά!- «παιδιά των ήλιων», προϊόντα μιας «ανάστασης» της ύλης μέσα από ένα ασύλληπτων διαστάσεων «πυρ» που κατακυριεύει τα άστρα και, εξαϋλώνοντάς τα, γονιμοποιεί το κενό.

Η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη είναι προσωπική επιλογή του καθενός και δεν έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση, εκ μέρους του, του τι είναι «καλό» και τι είναι «κακό». Σήμερα είναι μια μέρα που ο καθένας έχει δικαίωμα να γιορτάζει για διαφορετικούς λόγους. Όλοι οι λόγοι, άλλωστε, ένας είναι κατά βάθος: ο εορτασμός του θαύματος της ύπαρξης (γενικώς, όχι μόνο της έλλογης) με ΠΡΑΞΕΙΣ που θα επιτρέπουν τη συνέχισή της και δεν θα τη θέτουν σε κίνδυνο.

πηγή: http://markakis.yooblog.gr/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: